Το Αρχοντικό του Μίσιου , είναι ένα αναπαλαιωμένο
ιστορικό κτήριο με λιθόκτιστη τοιχοποιία και κεραμοσκεπή , βρίσκεται στα
Ιωάννινα, Ασωπίου 7 και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα Τουρκο-Γιανιώτικου Ρυθμού
και Ηπειρώτικης Αρχιτεκτονικής . Η αρχιτεκτονική που χαρακτηρίζει την περίοδο
αυτή ήταν ένα πάντρεμα της βυζαντινής
παράδοσης και της ανατολίτικης επίδρασης.
(Εργαζόμενοι, συντελεστές και ορισμένοι καλλιτέχνες στην αυλή του αρχοντικού)
Η οικογένεια Μίσιου ήταν από τις παλαιότερες
αρχοντικές οικογένειες των Ιωαννίνων με μόνιμη κατοικία τους μέχρι το 1829 το
Μονοδέντρι, όπου διατηρούσαν αρχοντικό, το «σεράι του Μίσιου». Στα Γιάννενα, διατηρούσαν τουλάχιστον από το
1670, οίκημα με πύργο στη σημερινή θέση , όμως κατεστράφη στα 1820, όπως και
δεκάδες άλλες κατοικίες από την μεγάλη φωτιά που προκάλεσε ο Αλή πασάς αμυνόμενος
στα στρατεύματα του Σουλτάνου. Στην
παλαιά θέση ο Αλέξιος Μίσιος ανήγειρε νέο
αρχοντικό που ολοκληρώθηκε το 1844.
Στην οικία έχουν
φιλοξενηθεί κατά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων το 1913 ο πρίγκιπας και
μετέπειτα βασιλιάς Γεώργιος ο Β’, ο διάδοχος του Κωνσταντίνος αλλά και ο
πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος. Το
1936 κηρύχθηκε ιστορικό διατηρητέο μνημείο, στεγάζοντας υπηρεσίες Υπουργείου
Δημοσίων Έργων .
Σήμερα το ιστορικό
διατηρητέο μνημείο , μετά από εργασίες στο ισόγειο του κτιρίου (επιχρίσματα-
αρμολογήματα- ταβάνια- κουφώματα- ντουλάπια- ξύλινα μπάσια- πλακόστρωτα κλπ) ανήκει
στο Υπουργείο Πολιτισμού.
Ο χώρος άριστα διαμορφωμένος, με διατηρημένα τα
στοιχεία της παλαιάς διαρρύθμισης στεγάζει γραφεία και εργαστήρια μελέτης τμήματος αναστήλωσης Μουσείων
και τεχνικών έργων, μέρος της οικοσυσκευής της πλούσιας αρχοντικής οικογένειας
, ενώ το ισόγειο αναδείχθηκε και διαμορφώθηκε ως ένας Μόνιμος Εκθεσιακός Χώρος
όπου παρουσιάζονται στο κοινό σημαντικές πτυχές της αστικής ζωής και κοινωνίας
των Ιωαννίνων.
Ο επισκέπτης μπορεί
να περιηγηθεί στο ισόγειο και το μεσοπάτωμα ή κρεβάτα , το καθιστικό , το γραφείο
με χρηστικά αντικείμενα καθημερινής χρήσης , την «μπίμτσα» (=υπόγεια κατασκευή
για διατήρηση και συντήρηση των τροφίμων) και τέλος την αυλή με τις καμάρες και
με το πετρόκτιστο πηγάδι να δεσπόζει στο κέντρο της , απαραίτητο συμπλήρωμα της οικίας.
Χαρακτηριστικό της
Οικογένειας όπως και δεκάδων άλλων οικογενειών εκείνης της εποχής ήταν η
εσωστρέφεια της ζωής και η απομόνωση στον ιδιωτικό βίο της άρχουσας τότε τάξης
που είχε ως συνέπεια το κύριο βάρος της αισθητικής των αρχοντικών να
μετατοπιστεί στις όψεις που βλέπουν προς την αυλή, εκεί που ήταν το κέντρο της
ήρεμης προστατευμένης ζωής των οικογενειών.
Επιπρόσθετα Υψηλοί
εξωτερικοί μαντρότοιχοι προστάτευαν την οικογένεια από τα αδιάκριτα βλέμματα, με
βαριές εξώπορτες αμπαρωμένες με σιδερένιες προσθήκες.
Δύσκολα
μπορεί κάποιος να περιγράψει το εσωτερικό διάκοσμο, τα σκαλιστά περίτεχνα ταβάνια,
τα έπιπλα, τα σκεύη, πίνακες και υφάσματα ή στρωσίδια που κοσμούσαν τα
γιαννιώτικα αρχοντόσπιτα του 19ου αιώνα.
Αυτήν την εποχή (Απρίλιος 2017) στεγάζει την Ομαδική έκθεση - παρουσίαση
τεσσάρων καλλιτεχνών που ο καθένας των
με την δικιά του οπτική γωνιά παρουσιάζει τα βιώματα των ανθρώπων του μόχθου,
ανθρώπων καθημερινότητας στην αέναη προσπάθεια για επιβίωση .
Βαγγέλης
Γιωτόπουλος με το φωτογραφικό υλικό «Φωνές»,
Πληροφορίες για την γλύπτη Θεόδωρο Παπαγιάννη μπορείτε να βρείτε πιέζοντας εδώ
Πληροφορίες για την Βαγγέλη Γιωτόπουλο μπορείτε να βρείτε εδώ
Πληροφορίες για την Εφη Σταυρου μπορείτε να βρείτε εδώ
Πληροφορίες για την Γεωργία Σκοπούλη και την συγγραφική της δραστηριότητα μπορείτε να βρείτε εδώ.
Ιωάννινα Απρίλιος 2017










Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου